Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 14 ::: Wejście 14
Jeszcze chwilę
… …
18:10
… …
18:37
… …
23:43
Gaszę świece.
Nie przyszła.
Spać idę.
Pytanie pogłębiające:
Czy wciąż czekasz, czy tylko boisz się zgasić świece?
Rozwinięcie:
Czekanie potrafi wypalić… ale nie od razu. Najpierw grzeje, potem boli, a na końcu zostaje tylko tlący się knot, którego nikt nie zgasił.
A przecież serce nie musi się przypalać, żeby ktoś był ważny.
Czasem wystarczy raz powiedzieć: „dość!”.
Emocja 14
14. Pikselowe Serce
Czas mnie zapamiętał, gdy szczęśliwa byłam,
w ciemnych zakamarkach, wspomnień szept ukryłam.
Dotyk, zapach, młodość, randki, księżyc, kwiaty,
Jeden z nich mnie kochał, drugi był bogaty.
Album mnie zasypał, daty skompresował,
dzieci mają dzieci, wnuk gdzieś mi się schował.
Kiedy byłam młoda, też w ukryciu żyłam,
i tak jak ten album, swe Emocje skryłam.
Życie w światłowodzie, brzdęk – powiadomienia,
kiedyś stał pod oknem, dziś wysyła mema.
Wszystko przyspieszyło, a przy tej prędkości,
Serce pikselowe – nie ma już jakości.
Naszła mnie refleksja – czasy się zmieniają,
Dusze przecież nadal w ludziach tych mieszkają.
Zrobię więc ciasteczka i opowiem bajkę,
siądę w swym fotelu i zapalę fajkę.
Sprawdź jaka to Emocja
Kliknij: ********
Podpis: Tęsknota
Bez znieczulenia
Już mało kto patrzy w oczy. Większość patrzy w ekran i dziwi się, że nic nie czuje.
Pytania
- Tęsknię bardziej za Czasem czy za Bliskością?
- Czy moja Pamięć trudnych Chwil potrafi również przytulić?
- A może tęsknię i czekam na autentyczny list, a nie na cyfrową wiadomość?
- Czy mogę dotknąć kogoś przez ekran?
- Kiedy ostatni raz patrzyłam/patrzyłem w oczy, a nie w piksele?
Poruszenia
Słowo: Zapisz jedno zdanie zaczynające się od „Chcę znów…”.
Ciało: Oprzyj łokcie na kolanach i pochyl głowę, jakbyś słuchał.
Zmysły: Powąchaj coś, co przypomina dawny Czas.
Obraz: Otwórz zdjęcie sprzed lat i patrz na nie bez porównywania.
Głos: Powiedz cicho: “Jestem tu, nie tam”.
Analiza
Zwrotka 1
„Czas mnie zapamiętał, gdy szczęśliwa byłam,
w ciemnych zakamarkach, wspomnień szept ukryłam.
Dotyk, zapach, młodość, randki, księżyc, kwiaty,
Jeden z nich mnie kochał, drugi był bogaty.”
Czas zatrzymuje w pamięci momenty szczęścia, a reszta chowa się w ciemniejszych miejscach, gdzie wspomnienia mówią szeptem. Pojawiają się konkretne obrazy młodości, zmysły i romantyczne symbole. Dwóch mężczyzn prezentuje wybór między miłością a bezpieczeństwem, albo między sercem a statusem, który kusi.
Zwrotka 2
„Album mnie zasypał, daty skompresował,
dzieci mają dzieci, wnuk gdzieś mi się schował.
Kiedy byłam młoda, też w ukryciu żyłam,
i tak jak ten album, swe Emocje skryłam.”
Album działa jak skrót całego życia. Daty się zgniatają, lata lecą, a rodzina rośnie w tempie, którego człowiek nie nadąża przeżyć. W tle wraca stary nawyk ukrywania siebie. Skoro kiedyś bohaterka wiersza żyła w ukryciu, to Emocje też trzymała schowane, tak jak zdjęcia zamknięte w albumie.
Zwrotka 3
„Życie w światłowodzie, brzdęk – powiadomienia,
kiedyś stał pod oknem, dziś wysyła mema.
Wszystko przyspieszyło, a przy tej prędkości,
Serce pikselowe – nie ma już jakości.”
Świat stał się cyfrowy i szybki. Powiadomienia zastępują rozmowę, a gesty bliskości zamieniają się w sygnały, które nic nie ważą. Kiedyś ktoś stał pod oknem, dziś wysyła mema, co całkowicie zmienia okazywanie miłości i formę kontaktu. „Pikselowe serce” oznacza, że Emocje są jak obraz w słabej rozdzielczości – coś widać, ale brakuje głębi i jakości.
Zwrotka 4
„Naszła mnie refleksja – czasy się zmieniają,
Dusze przecież nadal w ludziach tych mieszkają.
Zrobię więc ciasteczka i opowiem bajkę,
siądę w swym fotelu i zapalę fajkę.”
Refleksja przynosi prostą zgodę na zmianę świata, bez udawania, że jest lepiej. Pada też ważne przypomnienie o tym, że nawet jeśli komunikacja się skurczyła do wielkości ekranów, to nadal możemy dbać o ludzki, a nie cyfrowy kontakt. Ciasteczka, bajka, fotel i fajka to wybór wolniejszego rytmu i ciepła, które da się dać innym w namacalnej rzeczywistości, a nie przez piksele.