Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 1 ::: Wejście 1
Zgubione wejście
Puk, puk.
Chwila. Drzwi szukam!
Poczekam.
Pytanie pogłębiające:
Czy dziś wiesz, do jakich „Drzwi” (osób, sytuacji, decyzji) chcesz podejść?
Co sprawia, że rozpoznajesz je jako te odpowiednie?
Jaki część mówi w Tobie : „tu warto wejść”?
Rozwinięcie:
Czasem stajesz przed Drzwiami (osobami, decyzjami, zdarzeniami), których nie potrafisz nazwać. W ręce trzymasz klucz do najlepszego rozwiązania, a w środku czujesz nacisk (obawy, przekonania, lęki). Pojawia się pytanie, i choć odpowiedź jest również dostępna (intuicja), to zwykle nie jest ona od razu prawidłowo odebrana/odczytana.
Wtedy warto sprawdzić trzy rzeczy:
- Co mnie tu prowadzi: ciekawość, lęk, ambicja, potrzeba bliskości, spokój, a może jeszcze coś innego?
- Czy to miejsce jest zgodne ze mną w tym momencie życia?
Drzwi stają się Twoje wtedy, gdy potrafisz poczuć swoją decyzję, nawet jeśli nadal nie masz pewności.
Emocja 1
1. Czy tu się puka?
Nie jestem pewna czy mogę spytać,
więc stoję milcząc z wątpliwościami,
gdyby tak bez Słów, ktoś umiał czytać,
stałabym Teraz, za tymi drzwiami.
Nie wiem…zapukać? Co gdy przeszkodzę?
Może to nie jest Czas na pytania?
Wrócę bez pytań i się pogodzę,
że jestem świetna do ukrywania.
Wchodzę nieśmiało i cała w stresie,
wzrok innych twarzy, nie ma litości,
zapach obawy się za mną niesie,
tyle jest Teraz we mnie sprzeczności.
Dostałam klucze. Co mam otworzyć?
Pukam do siebie…czy coś tam słychać?
Ja nawet nie wiem, gdzie klucz mam włożyć.
Nie jestem pewna czy mogę spytać.
Sprawdź jaka Emocja zabrała głos
Kliknij: ********
Podpis: Niepewność
Bez znieczulenia
Stoisz i się wahasz, bo łatwiej wierzyć, że świat Cię nie wpuszcza, niż przyznać, że to Ty boisz się zajrzeć do środka.
Pytania
- Czy potrafię zapukać bez pewności, że ktoś mi otworzy?
- Jak mocno się kurczę, gdy mam o coś zapytać?
- Czy Cisza też ma dla mnie odpowiedź?
- Kiedy ostatnio czekałam/czekałem na znak, zamiast nim być dla siebie lub innych?
- Czy mogę wejść tam, gdzie nie wiadomo, czy mi wolno?
Poruszenia
Słowo: Zapisz jedno zdanie zaczynające się od „Spróbuję…”.
Ciało: Dotknij dłonią drzwi lub framugi – nawet symbolicznie.
Zmysły: Weź oddech i zwróć uwagę, jak pachnie powietrze w tym momencie.
Obraz: Wyobraź sobie siebie stojącą/stojącego przed drzwiami, które lekko się uchylają.
Głos: Powiedz cicho: “Wchodzę”.
Krótka interpretacja
Zwrotka 1
„Nie jestem pewna czy mogę spytać,
więc stoję milcząc z wątpliwościami,
gdyby tak bez Słów, ktoś umiał czytać,
stałabym Teraz, za tymi drzwiami.”
To opis stanu, w którym Emocja (lub mówiąc bezpośrednio – Ty) bardzo chce coś powiedzieć lub zapytać, lecz boi się, że nie ma do tego prawa. „Drzwi” oznaczają granicę – cudzą albo własną. Pragnienie, żeby ktoś „czytał bez słów”, pokazuje zmęczenie tłumaczeniem siebie i tęsknotę za byciem zrozumianym bez wysiłku.
Zwrotka 2
„Nie wiem…zapukać? Co gdy przeszkodzę?
Może to nie jest Czas na pytania?
Wrócę bez pytań i się pogodzę,
że jestem świetna do ukrywania.„
To mechanizm wycofania zanim nastąpi odrzucenie. Osoba w tej Emocji wybiera milczenie, żeby nie ryzykować, a potem nazywa to „pogodzeniem się”. „Jestem świetna do ukrywania” oznacza: nauczyłam się znikać, bo tak było bezpieczniej niż prosić, pytać lub zajmować miejsce.
Zwrotka 3
„Wchodzę nieśmiało i cała w stresie,
wzrok innych twarzy, nie ma litości,
zapach obawy się za mną niesie,
tyle jest Teraz we mnie sprzeczności.„
To wejście między ludzi z poczuciem, że każdy patrzy i ocenia. „Zapach obawy” to Lęk, który idzie za człowiekiem i wpływa na zachowanie. „Sprzeczności” oznaczają konflikt wewnętrzny. Jedna część chce być blisko, inna chce uciec, kolejna chce prawdy, a jeszcze kolejna chce ochrony.
Zwrotka 4
„Dostałam klucze. Co mam otworzyć?
Pukam do siebie…czy coś tam słychać?
Ja nawet nie wiem, gdzie klucz mam włożyć.
Nie jestem pewna czy mogę spytać.„
„Klucze” oznaczają odpowiedzialność i dostęp. Masz narzędzia, możliwości, dorosłość – tylko nie wiesz, jak z tego korzystać. „Pukam do siebie” mówi o próbie kontaktu z własnym wnętrzem, ale bez instrukcji i bez odwagi do zadania najprostszego pytania. Powtórzenie „nie jestem pewna czy mogę spytać” domyka sens. Największą blokadą nie są drzwi, tylko brak zgody na własną potrzebę.