Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 23 ::: Wejście 23
Automat
Puk, puk.
Zapraszam.
Puk, puk.
Proszę.
Puk, puk.
…
Pytanie pogłębiające:
Czy zdarza Ci się odpowiadać z przyzwyczajenia, zanim jeszcze poczujesz, kto lub co naprawdę puka do Ciebie?
Czy działasz jak automat, czy masz świadomość na co lub komu odpowiadasz?
Rozwinięcie:
Są takie odpowiedzi, które prawdopodobnie wypowiadasz bez myślenia.
Zapraszasz, prosisz, wpuszczasz do swojej przestrzeni, nawet wtedy kiedy nie wiesz kogo i po co.
Słowa stają się nawykiem, a odruch powtarza się sam.
Następnie trudno jest odróżnić, czy było to Twoją decyzją.
Może warto więc zatrzymać się przy jednym takim „pukaniu” dłużej niż zwykle.
Być może dzięki temu uda się usłyszeć, czy tym razem naprawdę chcesz powiedzieć „proszę”.
Emocja 23
23. Systemowy spektakl
W pierwszym rzędzie Kłamstwa, nudne miny mają.
Drugi rząd Wymówek, tych co nic nie dają.
W trzecim są Iluzje – może to złudzenia?
W czwartym siedzą Nudy, od samo niechcenia.
Już po trzecim dzwonku, w górę pęd kurtyny,
Rola wraz z Aktorem, są w poczuciu winy.
Braw nie słychać (w)Prawdzie, tylko narzekania,
Każdy Rząd się kłóci, w akcie oceniania.
Drugi akt oskarżeń, scena obrotowa,
dość ma sam dyrygent – rola systemowa.
Dramat z Krwią na scenie – publika szaleje,
Krzyk Manipulacji – ten co w pracy mdleje.
“Dość tego wszystkiego!!! Co tu się wyprawia?!
Wstręt mnie już ogarnął – zaraz puszczę pawia!!!
Wy się tu bawicie, a tam płaczą ludzie!!!”
…
Z mojej perspektywy – Życie w ludzkim brudzie.
Sprawdź jaka to Emocja
Kliknij: ********
Podpis: Wstręt
Krótka interpretacja wiersza „Systemowy spektlakl”
Zwrotka 1
„W pierwszym rzędzie Kłamstwa, nudne miny mają.
Drugi rząd Wymówek, tych co nic nie dają.
W trzecim są Iluzje – może to złudzenia?
W czwartym siedzą Nudy, od samo niechcenia.”
To ustawienie sceny w głowie i w otaczającym świecie. Na widowni siedzą rzeczy, które każdy zna z życia: kłamstwa, wymówki, iluzje, zniechęcenie. One nie są tu przypadkowe. To publiczność, która karmi się byle czym i przyszła oglądać kolejne przedstawienie zamiast prawdy.
Zwrotka 2
„Już po trzecim dzwonku, w górę pęd kurtyny,
Rola wraz z Aktorem, są w poczuciu winy.
Braw nie słychać (w)Prawdzie, tylko narzekania,
Każdy Rząd się kłóci, w akcie oceniania.”
Kurtyna idzie w górę i zaczyna się spektakl. Człowiek wchodzi w rolę, a razem z rolą wchodzi poczucie winy, jakby od początku było wiadomo, że to nie jest uczciwe. Zamiast braw jest narzekanie, a rzędy kłócą się między sobą. W praktyce oznacza to chaos ocen, pretensji i ciągłego osądzania, gdzie nikt nie szuka rozwiązania.
Zwrotka 3
„Drugi akt oskarżeń, scena obrotowa,
dość ma sam dyrygent – rola systemowa.
Dramat z Krwią na scenie – publika szaleje,
Krzyk Manipulacji – ten co w pracy mdleje.”
Tu spektakl robi się ostrzejszy. Oskarżenia kręcą się w kółko, a systemowa rola dyrygenta sugeruje, że to nie jest tylko problem jednostek, ale mechanizm, który sam się napędza. Krew na scenie i publika, która szaleje, pokazują głód dramatu. Manipulacja krzyczy, a ktoś „mdleje w pracy”, czyli to właśnie zwykły człowiek płaci zdrowiem za ten teatr.
Zwrotka 4
„“Dość tego wszystkiego!!! Co tu się wyprawia?!
Wstręt mnie już ogarnął – zaraz puszczę pawia!!!
Wy się tu bawicie, a tam płaczą ludzie!!!”
…
Z mojej perspektywy – Życie w ludzkim brudzie.”
Do ostatniego aktu wkracza ujawniony Wstręt. To moment, w którym Emocja (ktoś) nie chce już uczestniczyć ani patrzeć. Najważniejsze jest zdanie o ludziach, którzy płaczą „tam”, poza sceną. Wiersz mówi, że ten cały spektakl jest oderwany od realnego cierpienia. Puenta to bezradna, ale trzeźwa obserwacja: życie często wygląda jak brudny teatr, w którym Emocje i systemy bawią się kosztem człowieka.