Puk, Puk 23 ::: Wejście 23

---

Emocja 23

---

Bez znieczulenia

Krzyczysz na system, ale Ty sama/sam logujesz się, podpisujesz i potwierdzasz warunki.

Pytania

• Co dzieje się w moim ciele, gdy prawda zaczyna boleć?
• Co czuję, gdy widzę śmiech tam, gdzie powinna być skrucha?
• Co naprawdę mnie boli? Świat, czy to, że jeszcze próbuję go naprawić?
• Gdzie kończy się mój Sprzeciw, a zaczyna Pogarda?
• Co we mnie krzyczy, gdy inni klaszczą?

Poruszenia

Słowo: Zapisz jedno zdanie zaczynające się od “Wychodzę z…”.
Ciało: Wstań i otrzep dłonie, jakbyś zrzucała/zrzucał kurz.
Zmysły: Otwórz okno i poczuj świeże powietrze.
Obraz: Wyobraź sobie, że gasisz reflektor skierowany w Twoją twarz.
Głos: Powiedz wyraźnie: “Nie gram dalej”.

Analiza

Zwrotka 1

„W pierwszym rzędzie Kłamstwa, nudne miny mają.
Drugi rząd Wymówek, tych co nic nie dają.
W trzecim są Iluzje – może to złudzenia?
W czwartym siedzą Nudy, od samo niechcenia.”

To ustawienie sceny w głowie i w otaczającym świecie. Na widowni siedzą rzeczy, które każdy zna z życia: kłamstwa, wymówki, iluzje, zniechęcenie. One nie są tu przypadkowe. To publiczność, która karmi się byle czym i przyszła oglądać kolejne przedstawienie zamiast prawdy.

Zwrotka 2

„Już po trzecim dzwonku, w górę pęd kurtyny,
Rola wraz z Aktorem, są w poczuciu winy.
Braw nie słychać (w)Prawdzie, tylko narzekania,
Każdy Rząd się kłóci, w akcie oceniania.”

Kurtyna idzie w górę i zaczyna się spektakl. Człowiek wchodzi w rolę, a razem z rolą wchodzi poczucie winy, jakby od początku było wiadomo, że to nie jest uczciwe. Zamiast braw jest narzekanie, a rzędy kłócą się między sobą. W praktyce oznacza to chaos ocen, pretensji i ciągłego osądzania, gdzie nikt nie szuka rozwiązania.

Zwrotka 3

„Drugi akt oskarżeń, scena obrotowa,
dość ma sam dyrygent – rola systemowa.
Dramat z Krwią na scenie – publika szaleje,
Krzyk Manipulacji – ten co w pracy mdleje.”

Tu spektakl robi się ostrzejszy. Oskarżenia kręcą się w kółko, a systemowa rola dyrygenta sugeruje, że to nie jest tylko problem jednostek, ale mechanizm, który sam się napędza. Krew na scenie i publika, która szaleje, pokazują głód dramatu. Manipulacja krzyczy, a ktoś „mdleje w pracy”, czyli to właśnie zwykły człowiek płaci zdrowiem za ten teatr.

Zwrotka 4

„“Dość tego wszystkiego!!! Co tu się wyprawia?!
Wstręt mnie już ogarnął – zaraz puszczę pawia!!!
Wy się tu bawicie, a tam płaczą ludzie!!!”
…
Z mojej perspektywy – Życie w ludzkim brudzie.”

Do ostatniego aktu wkracza ujawniony Wstręt. To moment, w którym Emocja (ktoś) nie chce już uczestniczyć ani patrzeć. Najważniejsze jest zdanie o ludziach, którzy płaczą „tam”, poza sceną. Wiersz mówi, że ten cały spektakl jest oderwany od realnego cierpienia. Puenta to bezradna, ale trzeźwa obserwacja: życie często wygląda jak brudny teatr, w którym Emocje i systemy bawią się kosztem człowieka.