Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 3 ::: Wejście 3
Jeszcze jedno
Puk, puk.
To znowu ja. Masz czas?
… tak, jasne. Co tam?
Puk, puk.
A jeszcze jedno!
… mów.
…
Nie zdążyłem zapukać. Mam sprawę.
… ok.
Pytanie pogłębiające:
Czy ktoś już przyzwyczaił się, że zawsze masz czas?
Co uruchamia w Tobie często niezgodne z prawdą „tak, jasne”?
Czy naprawdę dysponujesz czasem i możesz poświęcić komuś innemu swoją uwagę?
Rozwinięcie:
Czasem pomagamy tak długo, że nawet nie zauważamy, kiedy Drzwi (Ty, ja, inni) przestają być Drzwiami.
Zostaje tylko korytarz, którym inni przechodzą z nieskończoną ilością pytań, spraw, własnych potrzeb i oczekiwań.
A Ty?
Ty przez to, że na to pozwalasz, coraz rzadziej siadasz obok siebie (w sobie).
Może warto zamknąć na jakiś czas całodobowy sklep przytakiwania, aby usiąść w swoim własnym (s)pokoju.
Emocja 3
3. Serce, które czekało
Bijące Serce w rytmie bezsilności,
zerkało w Umysł rządzący tym światem.
Łzy ociekały w pustkę samotności,
Nadzieja nie stała się pięknym kwiatem.
W ramionach Miłości coś się zmieniło,
a smutne spojrzenie nic nie widziało,
ta jedna Chwila, w której się skończyło,
Serce za gardło przez Umysł ściskało.
Ciężar zapytał Bezsensu o wagę,
a Ten nie wiedział, co ma odpowiedzieć,
wyciągnął w kolorach Bezsensu flagę,
położył się, zasnął – wolał nie wiedzieć.
Serce i Umysł na siebie zerkają,
Rozmowa zgubiła się w pierwszym Słowie,
Umysł to wiedział – tylko siebie mają,
Serce poczeka na porządek w Głowie.
Sprawdź jaka to Emocja
Kliknij: ********
Podpis: Bezsilność
Bez znieczulenia
To nie jest brak mocy. To Twój nawyk czekania, aż ktoś zdecyduje za Ciebie.
Pytania
- Czy we mnie też czasem Serce kłóci się z Głową?
- Co czuję, gdy jedno z nich mówi zbyt głośno?
- Czy potrafię zaufać, nie rozumiejąc wszystkiego?
- Co się dzieje, gdy próbuję połączyć Rozsądek z Tęsknotą?
- Czy wiem, jak brzmi Cisza między…?
Poruszenia
Słowo: Zapisz jedno zdanie zaczynające się od „Dziś nie czekam…”.
Ciało: Oprzyj dłonie na Sercu i brzuchu. Poczuj ich rytm.
Zmysły: Posłuchaj jednej piosenki do końca i bez przewijania.
Obraz: Połóż obok siebie dwa przedmioty. Jeden z nich nazwij „Serce”, drugi „Umysł”. Patrz, aż przestaną się kłócić.
Głos: Powiedz półgłosem: „Wystarczy”.
Krótka interpretacja
Zwrotka 1
„Bijące Serce w rytmie bezsilności,
zerkało w Umysł rządzący tym światem.
Łzy ociekały w pustkę samotności,
Nadzieja nie stała się pięknym kwiatem.”
To obraz życia wewnątrz ciała, które działa, ale nie ma sprawczości. Serce bije w „bezsilności”, a umysł ma władzę i układa świat po swojemu. Płacz spada w samotność, a nadzieja nie rośnie. Wysiłek emocjonalny nie daje efektu – nie zamienia się w ulgę ani w zmianę.
Zwrotka 2
„W ramionach Miłości coś się zmieniło,
a smutne spojrzenie nic nie widziało,
ta jedna Chwila, w której się skończyło,
Serce za gardło przez Umysł ściskało.”
To moment pęknięcia w relacji lub w poczuciu bycia kochanym. Coś się psuje, a smutek nie widzi już nic dobrego. „Ta jedna chwila” wskazuje na konkretny punkt, w którym coś się skończyło. Umysł zaciska Serce „za gardło” – czyli kontrola i Myśli duszą Emocje, zamiast je chronić.
Zwrotka 3
„Ciężar zapytał Bezsensu o wagę,
a Ten nie wiedział, co ma odpowiedzieć,
wyciągnął w kolorach Bezsensu flagę,
położył się, zasnął – wolał nie wiedzieć.”
To stan, w którym Ciężar szuka sensu, ale trafia na pustkę. Bezsens nie ma odpowiedzi, więc pojawia się kapitulacja, czyli “flaga bezsensu” i sen jako ucieczka. Z pewnością nie jest to odpoczynek, a forma wycofania. Człowiek woli nie czuć i nie wiedzieć, bo odpowiedź boli lub jej zwyczajnie nie ma.
Zwrotka 4
„Serce i Umysł na siebie zerkają,
Rozmowa zgubiła się w pierwszym Słowie,
Umysł to wiedział – tylko siebie mają,
Serce poczeka na porządek w Głowie.”
To chłodna diagnoza. Serce i Umysł patrzą na siebie, ale nie potrafią rozmawiać, bo rozmowa psuje się od początku. Umysł wie, że są zdani na siebie. Nie ma ratunku z zewnątrz, jeśli w środku jest wojna. Serce wybiera czekanie, a życie odkłada na później, aż w Głowie zapanuje porządek, czyli aż myśli przestaną dusić i pozwolą dać się odczuwać.