Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 32 ::: Wejście 32
Dobrze, że dziś nie
Puk, puk.
Lista zadań na jutro.
Puk, puk.
Lista zadań z wczoraj!
Puk, puk.
Za miesiąc wyjazd.
Puk, puk.
Za pół roku święta.
Dobrze, że dziś nikt w drzwi nie puka…
Pytanie pogłębiające:
Kiedy ostatnio miałaś/miałeś dzień, w którym nic nie goniło?
Co robisz w dniu, gdy nagle nie ma terminów nad głową?
Rozwinięcie:
Listy zadań potrafią pukać cały czas. Jedna się kończy, a druga już czeka w kolejce. Wczoraj czegoś nie zrobiłaś/nie zrobiłeś, a jutro tupie nóżką mając swoje wymagania. Do tego dochodzą daty, które wiszą w głowie jak przypomnienia.
Nagle trafia się dzień, w którym nikt nie puka. Nie ma pilnego telefonu, żadnych spraw w których coś “musisz”. Możesz czuć się dziwnie, że nie ma kolejnej rzeczy do odhaczenia. Przez chwilę nie wiesz, co z tym zrobić, bo ciało nadal jest w przyzwyczajeniu do trybu przetrwania.
Jeśli wytrzymasz ten nowy stan, odczujesz ulgę i wiesz, że świat się nie zawali.
Ten Puk, Puk przypomina, że odpoczynek nie jest nagrodą za zrobione zadania. Jest czymś, co czasem ratuje człowieka przed życiem na samym grafiku. Tylko, że zwykle taki czas…trzeba wpisać na swoją listę zadań.
Emocja 32
32. Ta Chwila
Zjawiam się nagle i szybko witam,
dotykam sekund i zaraz znikam.
Wstrzymuję oddech, za gardło chwytam,
Już znasz odpowiedź, choć ja nie pytam.
Zderzasz się ze mną, nie wiedząc o tym,
“aha” przeżywasz, w olśnieniu złotym.
I nie wiesz nawet, jak to się stało,
choć czujesz w sobie – od dawna drgało.
Nie znasz momentu, kiedy przybędę,
Twoją uwagę szybko zdobędę.
Otworzysz oczy, Serce i Duszę,
Dotknę Cię wewnątrz i z głębi poruszę.
Zjawiam się nagle, bez uprzedzenia,
zwykle to Chwile – przebłysk wiedzenia.
Ta oczywistość to zaskoczenie,
Jak mam na imię?
…”aha!!!” – Poruszenie.
Sprawdź jaka to Emocja, choć już pewnie to wiesz
Kliknij: ********
Podpis: Poruszenie
Krótka interpretacja wiersza „Ta Chwila”
Zwrotka 1
„Zjawiam się nagle i szybko witam,
dotykam sekund i zaraz znikam.
Wstrzymuję oddech, za gardło chwytam,
Już znasz odpowiedź, choć ja nie pytam.”
Chwila pojawia się bez zapowiedzi i trwa krótko, a mimo to, potrafi złapać człowieka za gardło. Ten „ścisk” oznacza nagłą intensywność, jakby ciało pierwsze rozpoznało prawdę. Pada też ważna myśl o tym, że odpowiedź już jest w środku, zanim padnie pytanie.
Zwrotka 2
„Zderzasz się ze mną, nie wiedząc o tym,
“aha” przeżywasz, w olśnieniu złotym.
I nie wiesz nawet, jak to się stało,
choć czujesz w sobie – od dawna drgało.”
To opis zderzenia z własnym olśnieniem. Człowiek nawet nie planuje żadnej zmiany, a nagle przychodzi „aha”, które rozświetla temat. Zaskoczenie wynika z tego, że w środku od dawna znajdowała się odpowiedź, tylko jeszcze nie miała odpowiedniego momentu, żeby się ujawnić.
Zwrotka 3
„Nie znasz momentu, kiedy przybędę,
Twoją uwagę szybko zdobędę.
Otworzysz oczy, Serce i Duszę,
Dotknę Cię wewnątrz i z głębi poruszę.”
Ta zwrotka podkreśla nieprzewidywalność. Nie da się umówić na taki moment ani go wymusić, bo on sam „zdobywa uwagę”. Efekt jest prosty – otwierają się oczy i wnętrze, a człowiek czuje poruszenie, jakby coś w nim się samo przestawiło.
Zwrotka 4
„Zjawiam się nagle, bez uprzedzenia,
zwykle to Chwile – przebłysk wiedzenia.
Ta oczywistość to zaskoczenie,
Jak mam na imię?
…”aha!!!” – Poruszenie.”
Finał nazywa rzecz po imieniu. Chwile „aha” są przebłyskami „wiedzenia”, które wydają się oczywiste dopiero po fakcie. Zaskakują, ponieważ ujawniają coś, co było proste, ale zasłonięte.