Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 13 ::: Wejście 13
Wystarczy, że jesteś
Puk, puk.
Mogę…?
Wszystko słyszałem. Siadaj. Zrobię herbatę.
Cienkie te ściany.
Przepraszam…
I dziękuję.
Pytanie pogłębiające:
Czy umiesz być ścianą między słowami, między herbatą, między niczym… a wszystkim?
Rozwinięcie:
Nie zawsze musisz naprawiać. Czasem wystarczy być ścianą. Tą, która nie ocenia, ale słyszy. Tą, o którą można się oprzeć, nawet jeśli nic nie mówi. Bo kiedy napięcia przechodzą przez mur, nie szukają rady. Szukają kogoś, kto wysłucha, zostanie, nie oceni… i zrobi herbatę.
Emocja 13
13. Historie przy brzegu
Przechodziłam plażą między historiami,
odczuwałam Myśli – może były snami?
Wzięłam kamień w dłonie, bo samotnie leżał,
oto co na ucho, sam mi opowiedział.
Choć kamieniem jestem, nawet Serca nie mam,
liczne Doświadczenia, wieczorami zbieram.
O zachodach Słońca, czasem łzy przynoszą,
i o zmianę Życia, swój horyzont proszą.
Trudno obserwować, gdy się tyle czuje,
wtedy nawet kamień, Serca brak zakłuje.
Nic nie mogę zrobić, ale wszystko słyszę,
jednak to mną w rękach, w Smutku ktoś kołysze.
Odłożyłam kamień i podziękowałam,
słuchając z uwagą, siebie rozpoznałam,
Według mnie jest ważne, aby słuchać Duszą,
kamień spadnie z Serca, a historie wzruszą.
Sprawdź jaka to Emocja
Kliknij: ********
Podpis: Współczucie
Bez znieczulenia
Zanim kogoś przytulisz, spróbuj najpierw nie odpychać siebie.
Pytania
- Czy umiem słuchać tak, by naprawdę usłyszeć?
- Co mnie porusza w cudzym Smutku?
- Czy wiem czym naprawdę jest współczucie?
- Kiedy ostatni raz po prostu byłam/byłem bez określonej roli i bez celu?
- Czy wiem, że czasem moje milczenie mówi z największą Czułością
Poruszenia
Słowo: Napisz jedno zdanie zaczynające się od “Słyszę…”.
Ciało: Oprzyj dłonie na kolanach i rozluźnij barki.
Zmysły: Posłuchaj przez minutę Ciszy wokół siebie.
Obraz: Weź kamień lub mały przedmiot i potrzymaj w dłoni.
Głos: Powiedz: “Jestem obok”.
Analiza
Zwrotka 1
„Przechodziłam plażą między historiami,
odczuwałam Myśli – może były snami?
Wzięłam kamień w dłonie, bo samotnie leżał,
oto co na ucho, sam mi opowiedział.”
Spacer po plaży wygląda jak przechodzenie obok cudzych i własnych historii. Myśli mieszają się ze snami, więc granica między tym, co było, a tym, co tylko wraca w głowie robi się cienka. Podniesienie samotnego kamienia to odruch troski, ale też początek rozmowy z czymś, co zwykle milczy.
Zwrotka 2
„Choć kamieniem jestem, nawet Serca nie mam,
liczne Doświadczenia, wieczorami zbieram.
O zachodach Słońca, czasem łzy przynoszą,
i o zmianę Życia, swój horyzont proszą.”
Kamień mówi jak ktoś, kto teoretycznie nie ma Serca, a jednak zbiera Doświadczenia i Emocje. Zachody Słońca przynoszą łzy, bo piękno potrafi zaboleć, gdy przypomina o przemijaniu, a horyzont proszący o zmianę, brzmi jak pragnienie nowego Życia, które stoi daleko, ale wciąż woła.
Zwrotka 3
„Trudno obserwować, gdy się tyle czuje,
wtedy nawet kamień, Serca brak zakłuje.
Nic nie mogę zrobić, ale wszystko słyszę,
jednak to mną w rękach, w Smutku ktoś kołysze.”
Da się czuć wszystko i jednocześnie można nie mieć na to żadnego wpływu. To bezsilność, która kłuje nawet kogoś, kto „nie ma serca”. Kamień robi się tu symbolem człowieka, który słyszy, dźwiga i chłonie cudzy smutek, a potem sam jest kołysany w czyichś rękach, jakby to on potrzebował ukojenia.
Zwrotka 4
„Odłożyłam kamień i podziękowałam,
słuchając z uwagą, siebie rozpoznałam,
Według mnie jest ważne, aby słuchać Duszą,
kamień spadnie z Serca, a historie wzruszą.”
Odłożenie kamienia to nie odrzucenie, tylko domknięcie spotkania. Uważne słuchanie prowadzi do rozpoznania siebie, bo ta historia była odbiciem. Ostatnie wersy mówią o słuchaniu „duszą”, czyli bez oceniania i bez pośpiechu. Kiedy słucha się w taki sposób, ciężar spada z serca, a historie przestają tylko przygniatać i zaczynają wzruszać.