Witaj.
Jesteś tutaj, bo być może zeskanowałaś/zeskanowałeś kod QR jednego z produktów:
33 Wejścia do Siebie, 33 Rzeczy, które mówią, 33 Emocje albo 33 Wiersze (Tom I–III).
Przybywasz z innego miejsca? Witam Cię z otwartymi drzwiami do Przestrzeni Otoya.
Poniżej znajdziesz jeden z Puk, Puków. To nietypowe i krótkie dialogi lub monologi, które najlepiej jest czytać powoli i z dużą uważnością. Cała kolekcja jest bezpłatna. Czytaj według kolejności lub losowo wybierz numer Puk, Puk.
Jeśli czujesz, że ten impuls poruszył coś w Tobie, to pod każdym Puk, Puk znajdziesz także jedną z 33 Emocji, również dostępną bezpłatnie. To kolejny krok i zarazem głębsze spojrzenie w to, co mogło w Tobie zapukać. Otworzysz?
Jeśli będziesz chciała/chciał wejść jeszcze dalej, to drzwi do Przestrzeni Otoya są tuż obok.
Puk, Puk 24 ::: Wejście 24
Zgubiłem siebie
Puk, puk.
Co Ty? Do siebie pukasz?
Klucze zgubiłem w ostatniej podróży.
Nie masz w plecaku?
Wszystko wypadło.
Trzymaj – są zapasowe.
Pytanie pogłębiające:
Czy zdarzyło Ci się wejść tak głęboko w cudze życie, że zgubiłaś/zgubiłeś własne?
Co naprawdę próbujesz otworzyć, gdy nie masz już swojego klucza?
Rozwinięcie:
Bywa, że w drodze gubisz siebie kawałek po kawałku.
Na początku tego nie widać, bo plecak wydaje się pełny, a kieszenie wciąż ciężkie.
Dopiero kiedy chcesz wrócić do siebie, okazuje się, że nie masz czym otworzyć drzwi.
Czasem ktoś poda Ci zapasowy klucz.
To pomocne, ale tylko na Chwilę, bo prawdziwy powrót zaczyna się dopiero wtedy, gdy sama/sam zdecydujesz, że warto siebie odnaleźć.
Emocja 24
24. Bez zasięgu
Moje resztki niesłyszane,
nie wiem czy jest sens coś zbierać,
Słowa leżą rozsypane,
ściana nie ma sił podpierać.
Oczy dotykając dźwięku,
nut odwagi nie znajdują,
wprowadzają dawkę lęku,
Myśli zgubnie z nim falują.
Intuicja bez zasięgu,
Serce nie chce… chce… znów nie…
a na plecach pełno błędów.
To jest Prawda, czy ja śnię?
Kąpiel w Ciszy, Czas spłukany,
Woda pyta – co się stało?
Wiesz…to taki stan przemiany,
chyba coś mną dojrzewało.
Sprawdź jaka to Emocja
Kliknij: ********
Podpis: Zagubienie
Bez znieczulenia
Twoja intuicja nie zniknęła, tylko zaraz umrze z głodu, bo od lat jej nie słuchasz.
Pytania
- Ile razy próbowałem/próbowałem znaleźć drogę, stojąc w miejscu?
- A może ja nie błądzę, tylko dojrzewam do…?
- Co mnie prowadzi, gdy nic nie działa?
- Kiedy przestałam/przestałem ufać temu, co czuję?
- Które moje Zagubienie okazało się darem?
Poruszenia
Słowo: Napisz jedno zdanie zaczynające się od “Nie wiem, ale…”.
Ciało: Zrób trzy wolne kroki w dowolnym kierunku.
Zmysły: Zamknij oczy i wsłuchaj się w najcichszy dźwięk, który słyszysz.
Obraz: Wyobraź sobie delikatne światło, które nie pokazuje drogi, tylko trwa obok Ciebie.
Głos: Powiedz z oddechem: “Znajdę drogę po swojemu”.
Analiza
Zwrotka 1
„Moje resztki niesłyszane,
nie wiem czy jest sens coś zbierać,
Słowa leżą rozsypane,
ściana nie ma sił podpierać.”
To obraz człowieka po czymś, co go rozbiło i wyciszyło. Zostają resztki, których nikt wcześniej nie usłyszał i nie dostrzegał, więc pojawia się zwątpienie, czy w ogóle warto je zbierać i składać w całość. Słowa są rozsypane, a ściana, która zwykle daje oparcie, też jakby nie miała już siły, co mówi wyraźnie o zmęczeniu i braku stabilności.
Zwrotka 2
„Oczy dotykając dźwięku,
nut odwagi nie znajdują,
wprowadzają dawkę lęku,
Myśli zgubnie z nim falują.”
Tu widać, że nawet próba odwagi kończy się zawahaniem. Człowiek patrzy, słucha, szuka w sobie nuty, która by go podniosła, lecz zamiast niej pojawia się lęk, który rozlewa się na Myśli. Zaczynają one falować razem z lękiem pogłębiając niepewność.
Zwrotka 3
„Intuicja bez zasięgu,
Serce nie chce… chce… znów nie…
a na plecach pełno błędów.
To jest Prawda, czy ja śnię?”
W tej zwrotce sednem jest utrata kontaktu ze sobą. Intuicja jest „bez zasięgu”, a Serce raz chce, raz nie chce, więc decyzje rozpadają się w środku, zanim zdążą powstać. „Pełno błędów na plecach” brzmi jak ciężar winy i poczucie, że coś zostało popsute. Pytanie na końcu jest bardzo ludzkie, bo w takim stanie trudno odróżnić Prawdę od zmęczenia i snu.
Zwrotka 4
„Kąpiel w Ciszy, Czas spłukany,
Woda pyta – co się stało?
Wiesz…to taki stan przemiany,
chyba coś mną dojrzewało.”
Kąpiel w ciszy i spłukany czas sugerują moment oczyszczenia, w którym człowiek przestaje walczyć i daje sobie chwilę, żeby opaść. Woda pyta „co się stało”, czyli wraca najprostsze pytanie, bez oskarżeń. Pada spokojna odpowiedź o tym, że niekoniecznie jest to upadek, a być może przemiana, w której coś w środku dojrzewa i układa się na nowo.